پیری کنون تو گل کن و بر صبح ما بخند

با صبح گفتم از چه بهار است خنده ات

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند

بر شام ما چو شمع جوانی بسی گریست

بیدل بهار عمر شکفتن چه خنده است

ای غافل از نفس عرقی از حیا بخند