بیدل بهار عمر شکفتن چه خنده است

گفت اندکی تو هم زتکلف برآ بخند

بر شام ما چو شمع جوانی بسی گریست

پیری کنون تو گل کن و بر صبح ما بخند

ای غافل از نفس عرقی از حیا بخند