بیخودی حیرت حسن عرق آلود که داشت

ذره تا مسهر هزار آینه عریان کردند

ما نگشتیم عیان هر چه نمایان کردند

که دل و دیده یک آیینه چراغان کردند

حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغ

بوی گل آینه ای بود که پنهان کردند