حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغ

ما نگشتیم عیان هر چه نمایان کردند

بیخودی حیرت حسن عرق آلود که داشت

که دل و دیده یک آیینه چراغان کردند

بوی گل آینه ای بود که پنهان کردند

دل هر ذره چمنزار پر طاووس است

گر د ما را به هوای که پریشان کردند