گر د ما را به هوای که پریشان کردند

حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغ

بوی گل آینه ای بود که پنهان کردند

دل هر ذره چمنزار پر طاووس است

سرو برگ طلبی کو که نفس سوختگان

نیم لغزش به هزار آبله سامان کردند

سعی جوهر همه صرف عرض آرایی هاست