سرو برگ طلبی کو که نفس سوختگان

بوی گل آینه ای بود که پنهان کردند

دل هر ذره چمنزار پر طاووس است

گر د ما را به هوای که پریشان کردند

نیم لغزش به هزار آبله سامان کردند

سعی جوهر همه صرف عرض آرایی هاست

سوخت نظاره به این رنگ که مژگان کردند