بوی گل آینه ای بود که پنهان کردند

بیخودی حیرت حسن عرق آلود که داشت

که دل و دیده یک آیینه چراغان کردند

حسن بیرنگی او را ز که یابیم سراغ

دل هر ذره چمنزار پر طاووس است

گر د ما را به هوای که پریشان کردند

سرو برگ طلبی کو که نفس سوختگان