که در بیابان ظهر تموز تشنه به آب

ترا محبت زهرا چنان کشد سوی خویش

که گوییت رگ جان و به گردنست طناب

همت به مهر ولیعهد دل کشد چندان

خجسته ناصر دین آنکه از سیاست او

چنان بلرزدگردون چوگوی در طبطاب

عقاب بر همه مرغان از آن بود غالب