ترا محبت زهرا چنان کشد سوی خویش

رخ تو قبله دین بود و ابرویت محراب

تو نیز چون ز رسول این چنین عطا دیدی

نثارکردی جان را بر آن خجسته جناب

که گوییت رگ جان و به گردنست طناب

همت به مهر ولیعهد دل کشد چندان

که در بیابان ظهر تموز تشنه به آب