ملکش چنان وسیع که در شهربند او

باز از گرسنگی مثل شخص ناشتاست

هرچند جانور نه ولیکن به خوان رزم

از لقمه حیات مهیای اشتهاست

لفظی که نگذرد به زبان نام انتهاست

ای خسروی که فتح و ظفر را به روزگار

بر بخت مقتدای تو همواره اقتداست