ای خسروی که فتح و ظفر را به روزگار

از لقمه حیات مهیای اشتهاست

ملکش چنان وسیع که در شهربند او

لفظی که نگذرد به زبان نام انتهاست

بر بخت مقتدای تو همواره اقتداست

از رشک روی ورای تو اعمی شد آفتاب

زانرویش ان خط وط شعاعی به کف عصاست