لفظی که نگذرد به زبان نام انتهاست

هرچند جانور نه ولیکن به خوان رزم

از لقمه حیات مهیای اشتهاست

ملکش چنان وسیع که در شهربند او

ای خسروی که فتح و ظفر را به روزگار

بر بخت مقتدای تو همواره اقتداست

از رشک روی ورای تو اعمی شد آفتاب