ذات بیمانندش را نتوان هیچ ستود

هردو بردرگه سلطان زمان کی عجب است

ظل حق خسرو آفاق محمد شه آنک

دامن عهدش اندام ابد را سلب است

که ستایش ببرش تابش ماه و قصب است

شخص بی چون راچونی به نیایش غلط است

با خداوند جهان چونی ترک ادب است