شخص بی چون راچونی به نیایش غلط است

دامن عهدش اندام ابد را سلب است

ذات بیمانندش را نتوان هیچ ستود

که ستایش ببرش تابش ماه و قصب است

با خداوند جهان چونی ترک ادب است

سر این گونه سخن خواجه ما داند و بس

ورنه از مردم بیگانه نظر در عجب است