شه به هر سو که نظر کرد مر او را می دید

مردمی خون و بزرگی رگ و دانش عصب است

طفل نه ساله شنیدی که هنوز از دهنش

بوی شیر آید و زو در بدن شیر تب است

چون دل مرد خدا جوی که گرم طلب است

از کرم بس که به درویش و توانگر زر داد

کاخ و شادروان گفتی همه کان ذهب است