کاخ و شادروان گفتی همه کان ذهب است

شه به هر سو که نظر کرد مر او را می دید

چون دل مرد خدا جوی که گرم طلب است

از کرم بس که به درویش و توانگر زر داد

نایب السلطنه را کیست اتابک دانی

آنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است

جوهر فضل هدایت که سراپای جهان