تا دم صور بماناد ازین سور نشان

آنکه صدگنج لآلیش نهان در دو لب است

جوهر فضل هدایت که سراپای جهان

زآتش فکر فروزنده او ملتهب است

که تهی زو همه آفاق ز رنج و کرب است