چون طره عذرا همه دم در خم و تاب است

برتافته ماری همه شب تا به سحرگاه

در پنجه من همچو پکی سخت طناب است

چون دیده وامق همه شب اشک فشانست

گر بوته اکسیر گران نیست پس از چه

پر زیبق محلول و پر از سیم مذاب است

ماننده خونی که به تندی جهد از رگ