تار است در وثاقم اگر ماه نخشبست

واسایش تنم نه ز زلف معنبر است

خارم به جای گل همه در جیب و دامنست

خو نم به جای مل همه در جام و ساغر است

خار است درکنارم اگر سرو کشمر است

نوشم به کام نیش شد از بخت واژگون

کاین داوری به عهد توکس را نه باور است