تو سنگ می زنی و آبگینه در بارست

یکی به خواجه نظرکن که از پس هفتاد

ز بهر راحت خلقش روان در آزارست

تو سست می روی و راه سخت در پیشست

هرآن سخن که نگویی ز عشق هذیانست

هر آن کمر که نبندی ز صدق زنارست

دگر ز اهل ریا تات جان بود بگریز