هرآن سخن که نگویی ز عشق هذیانست

ز بهر راحت خلقش روان در آزارست

تو سست می روی و راه سخت در پیشست

تو سنگ می زنی و آبگینه در بارست

هر آن کمر که نبندی ز صدق زنارست

دگر ز اهل ریا تات جان بود بگریز

که حق به جانب دردی کشان میخوارست