زلفین تو تا دوش همه تاب و شکنجست

این بدعت امسال به از سنت پارست

ای ماه که با روی تو برقع نگشاید

هر ماه مبرقع که بنوشاد و حصارست

چشم تو تاگوش همه خواب و رخمارست

گر باده دهی زود که انده به کمین است

ور بوسه دهی زود که عشرت به گذارست