کایها القوم بدانید که آن زلف سیاه

در بهر چشمش یک بابل سحرست و فن است

دوش تا صبح به هر کوچه منادی کردم

زان سر زلف که هم دلبر و هم دل شکن است

چو ن غرابیست که هم رهبر و هم راهزن است

ذره را نیست به خورشید فلک راه و بتم

ذره را بسته به خورشیدکه اینم دهن است