اگر این شعر فتد در خور درگاه وصال

تا عرب را سخن از ناقه و ربع و دمن است

دامن خصم تو از خون جگر باد چنانک

گوییش خون جگر لاله و دام دمن است

یک جهان نور نثارش به سر از ذوالمنن است