دامن خصم تو از خون جگر باد چنانک

لیگ دستوریم از عقل بلا تعجلن است

تاعجم را صفت از باده و عیش و طرب است

تا عرب را سخن از ناقه و ربع و دمن است

گوییش خون جگر لاله و دام دمن است

اگر این شعر فتد در خور درگاه وصال

یک جهان نور نثارش به سر از ذوالمنن است