تا عرب را سخن از ناقه و ربع و دمن است

خواهم از تیغ به جاشان بدرم پوست به تن

لیگ دستوریم از عقل بلا تعجلن است

تاعجم را صفت از باده و عیش و طرب است

دامن خصم تو از خون جگر باد چنانک

گوییش خون جگر لاله و دام دمن است

اگر این شعر فتد در خور درگاه وصال