خاک حریمت نشان آبله دارد

وان همش از بهر قصد جان به کمین است

تیغ تو پهلو زند به آتش سوزان

گرچه ز جوهر قرین ماء معین است

بس که درو جای صدهزار جبین است

خصم توگر پی بردبه چشمه حیوان

زلال خضر بهر زوالش معین است