طناب فکرتم آن شب چنان دراز کشید

که بی جنایت معهود رنگ حام گرفت

چو یام گشت جدی غرقه چون طلیعه صبح

نمود جودی وکشتی بر او مقام گرفت

که رفت و دامن این نیلگون خیام گرفت

خیال خلق پیمبر گذشت در دل من

ز بوی مشک مرا عطسه در مشام گرفت