که رفت و دامن این نیلگون خیام گرفت

چو یام گشت جدی غرقه چون طلیعه صبح

نمود جودی وکشتی بر او مقام گرفت

طناب فکرتم آن شب چنان دراز کشید

خیال خلق پیمبر گذشت در دل من

ز بوی مشک مرا عطسه در مشام گرفت

براق مدح چنان گرم بر فلک راندم