چو بختش این صفت از حی لایام گرفت

فضای خلوت دل تنگ شد به شاهد رو ح

ز بس که عیش و طرب بر دلم زحام گرفت

چو بخت خواجه بدم تا سحر هان بیدار

سحر چو ریخت فلک گرد مهر های سپید

ز جرم خور به سر این طشت زردفام گرفت

ز که برآمد آن سرخ شیر زرد مژه