ز که برآمد آن سرخ شیر زرد مژه

چو بختش این صفت از حی لایام گرفت

سحر چو ریخت فلک گرد مهر های سپید

ز جرم خور به سر این طشت زردفام گرفت

که گرد خود مژه زرد خود کنام گرفت

سپید آهوکان خورد آن غضنفر سرخ

که زرد مژه او تیزی از سهام گرفت