ای ترک کماندار که پیکان نگاهت

ررزی نگری ورنه ز جسمم که روان رهت

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست

آن راکه کشد جام ز غم خط امان رفت

از را نظر ما را تا جوشن جان رفت

تو سروی و هرگز نشود سر و گرایان

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت