ررزی نگری ورنه ز جسمم که روان رهت

پیش آی و کن از باده گلرنگ عمارت

ویرانه دل را که به تاراج غمان رفت

یاقوت روان خیز مرا قوت روان دارد

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست

آن راکه کشد جام ز غم خط امان رفت

ای ترک کماندار که پیکان نگاهت