ویرانه دل را که به تاراج غمان رفت

مستم کن از آن سان که خراب افتم تا عید

واگه نه اگر دی شد وگر فصل خزان رفت

پیش آی و کن از باده گلرنگ عمارت

یاقوت روان خیز مرا قوت روان دارد

ررزی نگری ورنه ز جسمم که روان رهت

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست