یاقوت روان خیز مرا قوت روان دارد

واگه نه اگر دی شد وگر فصل خزان رفت

پیش آی و کن از باده گلرنگ عمارت

ویرانه دل را که به تاراج غمان رفت

ررزی نگری ورنه ز جسمم که روان رهت

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست

آن راکه کشد جام ز غم خط امان رفت