پیش آی و کن از باده گلرنگ عمارت

ما را نه جزآن قسمت برآب رزان رفت

مستم کن از آن سان که خراب افتم تا عید

واگه نه اگر دی شد وگر فصل خزان رفت

ویرانه دل را که به تاراج غمان رفت

یاقوت روان خیز مرا قوت روان دارد

ررزی نگری ورنه ز جسمم که روان رهت