مستم کن از آن سان که خراب افتم تا عید

خوناب جگر ما را از دیده روان رفت

گلچهر بتا باده گلرنگ بیاور

ما را نه جزآن قسمت برآب رزان رفت

واگه نه اگر دی شد وگر فصل خزان رفت

پیش آی و کن از باده گلرنگ عمارت

ویرانه دل را که به تاراج غمان رفت