گلچهر بتا باده گلرنگ بیاور

هان وقت غنیمت بشمر ورنه جهان رفت

چندی سپری گشت که بی خون دل خم

خوناب جگر ما را از دیده روان رفت

ما را نه جزآن قسمت برآب رزان رفت

مستم کن از آن سان که خراب افتم تا عید

واگه نه اگر دی شد وگر فصل خزان رفت