از را نظر ما را تا جوشن جان رفت

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست

آن راکه کشد جام ز غم خط امان رفت

ای ترک کماندار که پیکان نگاهت

تو سروی و هرگز نشود سر و گرایان

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت

از موی میان کوه سرینت بود آون