جز در دل بدخواه نشیمن نگزیند

ابریست گهربار چو در بزم چمان رفت

تا بوسه زند بر در او وهم بسی سال

بایدش فراتر ز برکاهکشان رفت

پرنده عقابیش که از ناف کمان رفت

تیغش به وغا گرنه خلیفه ملک الموت

چونست که بایدش پی غارت جان رفت