پرنده عقابیش که از ناف کمان رفت

تا بوسه زند بر در او وهم بسی سال

بایدش فراتر ز برکاهکشان رفت

جز در دل بدخواه نشیمن نگزیند

تیغش به وغا گرنه خلیفه ملک الموت

چونست که بایدش پی غارت جان رفت

در دوره عدلش شده عالم همه آباد