سرد و گرم دهر را نادیده کس چون خصم تو

هی دیبا باف دیبا را چنان ندهد نورد

ابری اندر فیض و رحمت ببری اندر بطش و طیش

بحری اندر بر و احسان دهری اندر قهر و ارد

کز تبش پیوسته تن گرم است و دل از آه سرد

تاح تو تاجیست کزفرش جهان آسوده است

نه چو دیگر تاج شاهان از جواهر سرخ و زرد