نه چو دیگر تاج شاهان از جواهر سرخ و زرد

سرد و گرم دهر را نادیده کس چون خصم تو

کز تبش پیوسته تن گرم است و دل از آه سرد

تاح تو تاجیست کزفرش جهان آسوده است

شخص را شاید قبا تنها نه بهر زیب و زین

مرد را باید کله تنها نه بهر حشر و برد

کار و کردت چون همه احسان بود در روزگار