شخص را شاید قبا تنها نه بهر زیب و زین

کز تبش پیوسته تن گرم است و دل از آه سرد

تاح تو تاجیست کزفرش جهان آسوده است

نه چو دیگر تاج شاهان از جواهر سرخ و زرد

مرد را باید کله تنها نه بهر حشر و برد

کار و کردت چون همه احسان بود در روزگار

کردگار از تست راضی از چه از این کار و کرد