درشمر ناید ستمهایی که با من چرخ کرد

چون تو از گرد وغا چون خور برون آیی زابر

خصم نامرد دغا چون خر فروماند به خرد

خسروا زاندم که ماندم از رکاب شاه دور

با دل افسرده نتوانم ثنای شاه گفت

کی ثمربخشد درختی کش نجو شدشاخ و نرد

چون دل خصمت قوافی تنگ و رخش فکر من