خسروا زاندم که ماندم از رکاب شاه دور

رخش غرد همچو رعد و تیغ تابد همچو گرد

چون تو از گرد وغا چون خور برون آیی زابر

خصم نامرد دغا چون خر فروماند به خرد

درشمر ناید ستمهایی که با من چرخ کرد

با دل افسرده نتوانم ثنای شاه گفت

کی ثمربخشد درختی کش نجو شدشاخ و نرد