خصم نامرد دغا چون خر فروماند به خرد

روزکین کابر بلاگرد افق بندد تتق

رخش غرد همچو رعد و تیغ تابد همچو گرد

چون تو از گرد وغا چون خور برون آیی زابر

خسروا زاندم که ماندم از رکاب شاه دور

درشمر ناید ستمهایی که با من چرخ کرد

با دل افسرده نتوانم ثنای شاه گفت