تو تا عزم سفر کردی روانم چون سقر داری

توان شیر و برز پیل و گرز پیلتن دارد

امیرا می نیارم گفت مدحت خاصه این ساعت

که هجران توام با رنج و انده مقترن دارد

کرا دوزخ بود در جان نه دانش نه فطن دارد

ثنای ناقبول من به تو حالی بدان ماند

که زالی بیع یوسف را به کف مشتی رسن دارد