هزار مرتبه ام کشته از فراق و هنوز

کشیده ناز تو خنجر که باز جان دارد

دلم به رشته زلف تو ریسمان بازیست

که دست و پای معلق به ریسمان دارد

کشیده تیغ و تمنای امتحان دارد

اگر بخندد بر من زمانه عیبی نیست

از آنکه چهره من رنگ زعفران دارد