گلبن از باد چو زیبا صنمی باده گسار

همچو بلقیس که بر تخت سلیمان گذرد

از پس ابر چو خور پی سپر آیدگویی

نیل مصرست کزو موسی عمران گذرد

مست و سر خوش به چمن افتان خیزان گذرد

تا نگویی به زمستان دل ما داشت ملال

نو بهارست زمستان چو به مستان گذرد